Έχετε σκεφτεί ποτέ πόσο μοιάζουν το θέατρο και η διαμεσολάβηση; Μπορεί να φαίνονται σαν δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα, αλλά στην πραγματικότητα έχουν πολλές ομοιότητες. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τη διαμεσολάβηση. Είναι σαν ένα «σκηνικό» όπου οι άνθρωποι έρχονται να επιλύσουν διαφωνίες. Όπως ένας σκηνοθέτης καθοδηγεί τους ηθοποιούς να παίξουν έναν ρόλο, έτσι κι ένας διαμεσολαβητής βοηθά τα εμπλεκόμενα μέρη να βρουν κοινό έδαφος και να καταλάβουν ο ένας τον άλλον.
Στο θέατρο, οι ηθοποιοί υιοθετούν ρόλους που μπορεί να μην έχουν καμία σχέση με την πραγματική τους ζωή. Υποδύονται χαρακτήρες με έντονες συγκρούσεις, επιθυμίες και συναισθήματα, και στο τέλος, βρίσκουν μια λύση ή τουλάχιστον μια αποδοχή της κατάστασης. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στη διαμεσολάβηση. Κάθε μέρος μπαίνει στη “σκηνή” της διαμεσολάβησης με τις δικές του θέσεις και απόψεις. Και με τη βοήθεια του διαμεσολαβητή, βρίσκουν έναν τρόπο να συνεργαστούν, ακριβώς όπως οι ηθοποιοί συνεργάζονται για να φέρουν την ιστορία σε (αίσιο) τέλος.
Από την άλλη, το θέατρο μοιάζει με μια διαμεσολάβηση στη σκηνή. Οι ηθοποιοί “διαπραγματεύονται” μεταξύ τους, παρουσιάζοντας διαφορετικές πλευρές μιας ιστορίας. Μας δείχνουν πώς μπορεί να εξελιχθεί μια σύγκρουση και μας κάνουν να αναρωτηθούμε πώς θα τη διαχειριζόμασταν εμείς οι ίδιοι. Μήπως κι εμείς, όπως οι ήρωες στο θέατρο, χρειαζόμαστε έναν “διαμεσολαβητή” στη ζωή μας για να μας βοηθήσει να βρούμε λύσεις;
Επιπλέον, η δεξιότητα της ενεργητικής ακρόασης, που είναι κεντρική τόσο για τους ηθοποιούς όσο και για τους διαμεσολαβητές, παίζει καθοριστικό ρόλο στην επιτυχημένη έκβαση τόσο μιας θεατρικής παράστασης όσο και μιας διαδικασίας διαμεσολάβησης. Οι ηθοποιοί πρέπει να «ακούν» προσεκτικά τους συμπαίκτες τους στη σκηνή, να ανταποκρίνονται στα συναισθήματά τους και να προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους ανάλογα με τις αντιδράσεις των άλλων.
Ίσως τελικά, το θέατρο να μας διδάσκει ότι το πιο σημαντικό βήμα για την επίλυση μιας σύγκρουσης είναι να ακούσουμε πραγματικά τον άλλον. Είτε είσαι ηθοποιός σε μια παράσταση είτε συμμετέχεις σε μια διαμεσολάβηση, το κλειδί είναι η επικοινωνία. Αντί να βλέπεις τον άλλον ως αντίπαλο, τον βλέπεις ως συνεργάτη σε μια διαδικασία. Και κάπου εκεί, η διαμεσολάβηση γίνεται θέατρο και το θέατρο γίνεται διαμεσολάβηση. Στην τελική, πρόκειται πάντα για την ανθρώπινη επαφή και την προσπάθεια να βρούμε μια κοινή γλώσσα.
