Σας έχει τύχει ποτέ, να αναρωτηθείτε «πώς δεν το έβλεπα αυτό νωρίτερα;;;»; Να νιώσετε ότι ένα νέο παράθυρο ανοίγει και ένας νέος κόσμος αποκαλύπτεται μπροστά σας; Εμένα αρκετές φορές, όλες σε κομβικές περιστάσεις στη ζωή μου! Μια από αυτές, κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης μου στη Διαμεσολάβηση, όταν άρχισα να αντιλαμβάνομαι πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μου και οι σχέσεις μου με τους άλλους ανθρώπους, αν είχα φέρει στη ζωή μου τη Διαμεσολάβηση νωρίτερα! Πόσες συγκρούσεις θα είχαν αποφευχθεί και πόσοι άνθρωποι ενδεχομένως θα είχαν μείνει στη ζωή μου! Και κυρίως με πόσους θα είχα συναντηθεί «στη μέση», αφού δεν χρειάζεται πάντα να υπερτερεί η μία ή άλλη πλευρά, δεν χρειάζεται πάντα να έχει δίκιο ο ένας ή ο άλλος.
Όσο όμως ασχολούμαι περισσότερο με τη (σχολική) Διαμεσολάβηση, συνειδητοποιώ και κάτι άλλο: η Διαμεσολάβηση έχει βαθύτατη αγάπη για τον άνθρωπο. Ενδιαφέρεται για τα θετικά ή αρνητικά συναισθήματά μας, για τους πόνους μας, για τα τραύματα μας, για αυτά που κουβαλάμε στην ψυχή μας, για τον τρόπο που «γράφει» μέσα μας κάθε καινούρια εμπειρία, για τις διαφορετικές οπτικές μας, για το διαφορετικό υπόβαθρο μας. Αυτά είναι που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που νιώθουμε και αντιδρούμε στο παρόν μας, που διαμορφώνουν την πραγματικότητα μας!
Η διαμεσολάβηση «σκύβει» σε όλα αυτά με αγάπη, με νοιάξιμο, με σεβασμό, με εμπιστευτικότητα και σε βοηθά να προχωρήσεις ένα βήμα παραπέρα, να τα συνδέσεις με αυτό που σε βασανίζει στο παρόν σου και να λύσεις τις διαφορές που σε εμποδίζουν να χαρείς τις σχέσεις μου με τους συνανθρώπους και συνοδοιπόρους σου! Ας την εμπιστευτούμε!
